“Wat een goede hulpen heb je”, zegt een voorbijganger als ik met Mila en Noud in de supermarkt loop. Nadat we onze oudste naar school gebracht hebben, fietsen we altijd langs de supermarkt, en Mila en Noud lopen beiden met een klein karretje achter me aan.
Hij heeft gelijk, kleine kinderen vinden weinig dingen leuker dan papa of mama helpen. En het maakt niet uit waarmee. Maar productieve hulp is het niet altijd. De supermarkt gaat goed. Ze weten dat ze bij mij in de buurt moeten blijven, en dat ze niet van alles zomaar uit de schappen mogen pakken. En helpen met koken lukt meestal ook wel.
Maar vaak houdt het “ik wil helpen” me vooral van het werkje dat ik wilde doen af, en ben je hen meer aan het begeleiden dan dat je zelf iets gedaan krijgt. Ik kan hier af en toe wel gefrustreerd over worden, al realiseer ik me dan vooral dat ik het zelf verkeerd heb aangepakt.
Want de truc is om ze iets te laten doen dat lijkt op helpen, maar vooral geschikt is voor kleine kinderen. Dus niet helpen met plantjes in de tuin zetten (als je tenminste wilt dat er aarde en plantjes op de juiste plek in de tuin terechtkomen), maar takken en blaadjes verzamelen. Niet de ramen zemen, maar wel met een droog doekje de meubels afnemen. Dan is het voor hen een spelletje, en kom je zelf aan je klusje toe. En ja, ook dan doe je er langer over dan zonder kinderen, maar daar moet je je maar bij neerleggen.
En hoewel dit voor de meeste kinderen waar zal zijn, gaat wel ieder kind er anders mee om. En zeker bij een tweeling vallen verschillen extra goed op. Ook bij ons, Mila en Noud zijn echt twee heel verschillende kinderen. Noud wil niets liever dan helpen, en sleept zijn zus mee. Mila houdt niet zo van de bezigheidstherapie, en zoekt vaak snel iets anders om te doen.
Zo vergelijk je een tweeling constant met elkaar: de een liep sneller, de ander is sterker, en terwijl de ene nog losse woordjes brabbelde, praatte de ander al in volle zinnen. Dit gaat automatisch, ook al proberen we het te voorkomen. Ik heb me daarom vanaf het begin voorgenomen om niet te vaak te vergelijken en zo min mogelijk “de tweeling” te zeggen.
Want naast onderdeel van een tweeling, zijn ze beiden natuurlijk ook zichzelf, en we willen niet dat zij zich alleen maar “1 van de tweeling” voelen. En het is misschien voor de een leuk om te horen dat hij of zij ‘voorloopt’, maar dat de ander daardoor automatisch ‘achterloopt’ is toch minder. We willen dat beide kinderen zich als zichzelf ontwikkelen. En gelukkig zijn Noud en Mila broer en zus, en loopt de ontwikkeling van jongens en meisjes sowieso niet synchroon, want bij een een-eiige tweeling zal dit nog sterker zijn.
Superpapa! 