Zo nu en dan vraagt iemand aan mij of ik – als vader van vier jonge kinderen – tips heb voor jonge ouders. Dat vind ik altijd lastig, want ik doe ook maar wat. En ik ben wel ervaringsdeskundige, maar alleen met onze eigen kinderen. Andere kinderen hebben misschien weer iets anders nodig. Maar één tip kan ik wel geven: doe iets. Als de kinderen zonder duidelijke reden hangerig of chagrijnig zijn: ga iets met ze doen. Speeltuin, kinderboerderij, speelbos, het maakt eigenlijk niet uit. Gewoon, even naar buiten. Soms lang, soms kort, maar ik heb er nooit spijt van!
Voor onze tweeling was een tijdlang het middagslaapje cruciaal. Eind van de ochtend begonnen ze al moe te worden en na een snelle lunch was er geen land meer met ze te bezeilen en brachten we ze naar bed. Zodra ze sliepen was het zaak om de geluidniveaus in het hele huis aan te passen, zodat ze zo lang mogelijk van hun broodnodige slaap konden genieten en niet zouden worden verstoord door een krakende trap of een luidruchtige grote broer.
Maar zo nu en dan mocht zelfs dit strakke regime niet baten en waren ze een half uur langer weer allebei wakker, nauwelijks minder vermoeid en in de wetenschap dat ze never nooit opnieuw in slaap waren te krijgen.
Het enige dat zo’n middag voor ons allemaal nog gezellig kon maken, was om ze allebei in de kinderwagen te hijsen en een lange wandeling te maken. Meestal leefden ze daar wel weer een beetje van op en in ieder geval kregen ze wat frisse lucht (en ik wat beweging).
Het was zo’n zaterdag dat ze veel te kort sliepen ’s middags en dat het ook nog eens pijpenstelen regende. De hele dag. Naar buiten gaan was dus een no go, maar een hele middag binnenblijven met twee zeurende dreumesen was dat ook. Onder het motto ‘er is niet zoiets als slecht weer, alleen slechte kleding’ besloot ik dan maar m’n regenjas en – broek aan te trekken, waterdichte schoenen aan te doen en kinderen toch maar in de kinderwagen te zetten met regenhoes er omheen.
Niet dat ik zin had om te gaan wandelen met ze, maar het alternatief was nog minder aantrekkelijk. Dat de tweeling er ook zo overdacht bleek wel toen ze als een blok in slaap vielen, nog voordat ik de straat uit was. Of het mijn stevige tred of het ritmische getik van de druppels op de regenhoes was weet ik niet, maar het bleek het perfecte wiegelied.
Toen ze echter sliepen wilde ik natuurlijk dat dat zo bleef, dus zat er niks anders op dan er een lange wandeling van te maken door de buurt, waar verder natuurlijk geen mens op straat te vinden was. Toch bleek het verrassend ontspannen! De enige angst die ik had, was dat de naden van de regenhoes het zou begeven en een van de tweeling ruw zou ontwaken door een plens koud water in het gezicht. Maar dat viel gelukkig mee. En na een uur begon het zelfs droog te worden en brak er een waterig zonnetje door.
Gedrieën kwamen we zo weer helemaal (mentaal) uitgerust thuis en werd het toch nog een heel gezellige middag. Het bleek toch weer te kloppen: lekker naar buiten gaan, dat werkt altijd. Met de juiste kleding kun je iedere bui aan!
Superpapa! 
Plaats een reactie