Superpapa!

De zwangerschapsfase bij een tweeling verschilt vanuit mannelijk perspectief (in ieder geval bij ons) slechts op een paar punten van een zwangerschap van 1 kindje. Zo is het hele traject medischer, en zul je geen contact meer hebben met de verloskundige totdat de kinderen zijn geboren. Daarvoor in de plaats kregen we (nou ja, Maaike natuurlijk) meer controles in het ziekenhuis, met meer echo’s, bloedprikken en andere onderzoeken.

Gelukkig was er bij ons sprake van een twee-eiige tweeling, waardoor er slechts beperkt extra risico’s waren. De zwangerschapsklachten bij Maaike waren daarentegen wel flink heftiger: misselijkheid, vermoeidheid en een snellere groei van haar buik, alles leek minstens dubbel zo heftig.

Tegen onze verwachting in, want tweelingen komen vaak eerder, gingen er ruim 38 weken voorbij. Omdat de bevalling niet spontaan voor de geplande datum begon, was ik dus tot een dag van tevoren nog aan het werk, en zette ik woensdagavond rustig mijn out-of-office reply aan. Tip: plan in de weken voor de uiterste datum al geen onmisbare afspraken meer. Zo ga je rustig de spannende periode in, en zadel je je collega’s niet met een probleem op wanneer je toch “ineens” weg bent. We hadden de vooraf vastgestelde datum overigens niet tegen iedereen verteld, om zo zelf te kunnen communiceren wanneer wij dat wilden, en minder vragende appjes te ontvangen. En dat werkte prima!

Donderdagochtend om 6.30 uur meldden we ons aan de balie van het ziekenhuis: “wij komen twee kinderen halen”. Stap 1 was een echo en een scan om de hartslagen van beide kinderen te controleren. De arts stelde tot onze verbazing nog voor om ook te kijken of onze dochter nog steeds in stuit lag of gedraaid was, want misschien was een “natuurlijke” bevalling nog mogelijk, maar daar had Maaike (laten we wel wezen, als man heb je hier terecht echt helemaal niks over te zeggen) geen behoefte aan. We hadden ons ingesteld op een keizersnede, en dat was helemaal ok.

Op een rustig tempo werd daarna Maaike omgekleed en klaargemaakt voor de operatie, en ook kon ik me omkleden in een blauw operatie-pak. Om kwart voor 9 werden we naar de voorbereidingskamer gebracht, en na nog wat controles reden we om half 10 de operatiekamer binnen, waar een enorm team (een hoofd-gynaecoloog, een tweede gynaecoloog, een assistent-arts, voor ieder kind een kinderarts én verpleegkundige, een anesthesioloog, en nog meer personeel) zich klaarmaakte. We waren in goede handen. Om 9.52 uur Mila als eerste geboren en nadat we haar kort konden bekijken werd ze meegenomen naar de kamer ernaast om gecontroleerd te worden, er moest immers nog een baby gehaald worden. Twee minuten later, om 9.54 uur, volgde Noud.

Ik mocht vervolgens meelopen naar de kamer waar de kinderen gecontroleerd werden. Hier kon ik bij beiden de navelstreng afknippen. Symbolisch, want deze zaten natuurlijk niet meer aan Maaike vast – ze lag immers in de kamer daarnaast en ze zijn niet zo lang dat ze de afstand tussen de kamers overbruggen.

Nadat ook bij Maaike alle controles goed waren, werden we naar onze eigen kamer gereden, en konden Mila en Noud ieder in hun eigen bedje gelegd worden. Op deze kamer zouden we nog 2 dagen blijven. En nee, de slaapbank in het ziekenhuis slaapt voor geen meter, maar als je vrouw nog aan het herstellen is, ga je daar natuurlijk niet over klagen (in ieder geval niet waar zij bij is).

De tweede dag kwam Jonas langs met opa en oma, om zijn broertje en zusje te ontmoeten, en ook hun andere opa en oma kwamen langs. Verder hebben we geen bezoek ontvangen, we vonden het eigenlijk wel fijn van elkaar te genieten. We waren twee kinderen van bijna 5 pond rijker, en ons leven met een tweeling kon beginnen.