Ons boek is af! Sinds een paar weken ligt het in de (web)winkels. Nu het boek uit is krijg ik vaak de vraag ‘hoe doe je dat, een boek schrijven terwijl je een babytweeling én nog twee andere jonge kinderen hebt?’ Het antwoord is – net als het opgroeien zelf: in kleine stapjes.
Onze baby’s waren een maand oud toen Rob en Maaike bij ons op bezoek waren en we ons erover beklaagden dat bijna alle boeken over tweelingen door moeders geschreven zijn en vaak ook met andere moeders in gedachten. We misten een boek dat juist voor (aankomende) tweelingváders was geschreven. Ik weet niet meer of Rob het was of ik die zei: “Dan schrijven we zo’n boek toch gewoon zelf!” Het was niet meteen een serieus plan, maar ik maakte wel vast een Google Document aan waarin we samen konden schrijven, en de basis was gelegd.
Stapje voor stapje groeide de tekst. Vaak schreef ik iedere week wel een paar dingen op die me opvielen, of gewoon wat ik meemaakte. En soms gewoon een lijstje met praktische tips.
Ook Rob voegde steeds onderdelen toe in ons gezamenlijke werkdocument. Dus zo ontstond er geleidelijk een totaalbeeld van de babytijd van de tweelingen. We schreven ook op hoe we de zwangerschappen en de bevalling hadden ervaren en maakten een enigszins chronologische opzet. Het schrijven beviel zo goed dat we in die periode begonnen met columns schrijven voor Kek Mama – zoals deze.
Het toevertrouwen van de ervaringen aan het papier hielp ook bij het verwerken ervan. Zo heeft schrijven ook een therapeutische werking. Mooi voorbeeld was toen ik – de wanhoop nabij – in het holst van de nacht door het huis ijsbeerde met een huilende baby op m’n arm. Ik wist op dat moment dat het een gevoel was dat ik later zeker niet meer zou kunnen reproduceren. Omdat je de gevoelens van dat soort momenten gewoon vaak vergeet. Veel jonge ouders zullen herkennen dat je van de eerste paar jaar van je kinderen heel veel dingen gewoon vergeten bent. Omdat ik de waarde ervan inzag tikte ik met m’n vrije hand op m’n telefoon een paar zinnen die uiteindelijk in het boek terechtgekomen zijn.
Toen we het idee hadden dat het boek grotendeels af was, zochten we een uitgever. Uitgeverij Boekscout reageerde enthousiast op ons manuscript en na verdere aanvullingen en aanpassingen hielden we vorige maand eindelijk voor het eerst ons boek vast. We mogen ons schrijvers noemen!
We krijgen veel leuke reacties op het boek. Ook niet-tweelingvaders blijken zeer geïnteresseerd in wat we zoal meemaakten. En als het boek bijdraagt aan meer begrip voor tweelingvaders én nieuwe tweelingvaders helpt bij hun dubbele uitdaging, dan heeft die al dan niet serieuze opmerking, een maand na de bevalling, toch een heel mooie uitwerking gehad!
Superpapa! 
Plaats een reactie