Auteur: superpapablog

Om even aan de koude januarimaand te ontsnappen, hadden we een weekje naar de zon geboekt. Onze oudste wordt alweer bijna 5 jaar, het moment dat de leerplicht officieel start, dus dit was het moment om er nog even tussenuit te gaan, zonder aan de hoge prijzen van de schoolvakanties gebonden te zijn. Met het vliegtuig, want helaas is er in januari geen lekker weer op rij-afstand: voor het eerst vliegen met de kinderen, en dan meteen een kleine 6 uur, naar Egypte. De bestemming, een resort in Hurghada, was misschien niet zo avontuurlijk als die van eerdere vakanties, maar het vliegen met de kinderen vonden we toch best spannend.

Zo nu en dan vraagt iemand aan mij of ik – als vader van vier jonge kinderen – tips heb voor jonge ouders. Dat vind ik altijd lastig, want ik doe ook maar wat. En ik ben wel ervaringsdeskundige, maar alleen met onze eigen kinderen. Andere kinderen hebben misschien weer iets anders nodig. Maar één tip kan ik wel geven: doe iets. Als de kinderen zonder duidelijke reden hangerig of chagrijnig zijn: ga iets met ze doen. Speeltuin, kinderboerderij, speelbos, het maakt eigenlijk niet uit. Gewoon, even naar buiten. Soms lang, soms kort, maar ik heb er nooit spijt van!

De kerstvakantie is achter de rug, en de school van onze oudste is weer begonnen. Dit betekent dat ik op mijn vrije dag weer “alleen” met Mila en Noud ben. 

Op deze momenten wordt een van de voordelen van een tweeling duidelijk: ze spelen en kletsen met elkaar en hebben mij dus niet per se meer nodig om hen te vermaken. Nu ze goed kunnen communiceren wordt echt duidelijk welke band tweelingen opbouwen. Natuurlijk spelen ze ook veel met hun oudere broer, maar dat voelt toch anders.

Als je met een baby-, dreumes- of peutertweeling op stap gaat krijg je vaak allerlei reacties. Ik vind dat altijd leuk, want enige trots is geen tweelingvader vreemd en dergelijke aandacht geeft de mogelijkheid die trots te etaleren. Meestal beginnen de gesprekjes op een vergelijkbare manier. Eerst staart de voorbijganger een tijdje naar de twee kindjes. Na bevestigend antwoorden op de wat obligate openingsvraag “zijn ze een tweeling?” zijn er een paar vervolgreacties of vragen mogelijk. Het meeste hoorde ik “dat zal wel druk zijn!” of “ik vond één kind (of: twee ‘losse’) al druk!”, maar ook kwam de vervolgvraag “zijn ze eeneiig of twee-eiig?” regelmatig terug.

Deze column gaat over een vervoermiddel dat vaker negatief dan positief in het nieuws komt: sommige modellen bleken onverwachts in tweeën te breken, er zijn irritaties over de parkeerruimte die ze innemen, verzekeren is soms lastig en sommige mensen zouden ze het liefst op de rijbaan willen zien in plaats van op het fietspad. Maar ik ben – net als ongetwijfeld veel meer tweelingouders – groot fan van dit veelzijdige wonder. Daarom is deze column een ode aan de bakfiets.

Nu de Sint in het land is, en alles met de stoomboot gelukkig goed gekomen is, begint er een intensieve periode bij ons thuis. Met de verjaardag van Mila en Noud, pakjesavond en de rest vliegt de decembermaand voorbij.

Je hoort het vaak: tweelingen die een speciale verbinding lijken te hebben. ‘Twin telepathy’ wordt dat genoemd. Ze voelen soms precies hetzelfde, ook als ze niet bij elkaar in de buurt zijn. Of ze reageren precies identiek op een vraag of opdracht. Telepathie?

In het paasweekend hebben we de vouwwagen opgezet op een camping in Toscane. Voor het eerst tijdens onze lange reis, want in Zuid-Duitsland en Noord-Italië was het niet bepaald kampeerweer, dus kozen we daar voor een hotelovernachting. Mila maakt direct een vriendinnetje in de eerste pizzeria die we binnenstappen: dat begint goed!

In elk gezin met jonge kinderen is de taakverdeling tussen ouders een hot issue. Met een tweeling is alles meer werk, dus is ook het belang van een gebalanceerde taakverdeling extra groot. Maar hoe doe je dat dan? Ik denk dat het helpt om je allereerst bewust te zijn van wat er aan kleine en grote taakjes op ouders met een baby- of peutertweeling afkomt. Dus maak gewoon zo’n lijstje!

Drie maanden op reis met 3 kleine kinderen? Hoe ga je dat doen? En weet je wel waar je aan begint? Die vragen kregen we regelmatig als we vertelden dat onze sabbatical dichterbij kwam. Na onze eerste vakantie met z’n 5en realiseerden we ons dat we als onze oudste 5 jaar zou zijn vast zouden zitten aan de schoolvakanties, en dus vroegen we alvast vrij van ons werk en begonnen we met sparen, zonder dat we een concreet plan hadden. Een lange tijd samen tijd doorbrengen en avonturen beleven leek ons een fantastische ervaring.